Wychowankowie gimnazjum złoczowskiego
środa, 25 czerwca 2014 20:19AULICH ARTUR ANTONI – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1900 – 1905) - profesor Politechniki Lwowskiej w okresie międzywojennym;
BACHMAN BOLESŁAW JÓZEF – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1924 – 1929) – od 1966 r. profesor Politechniki Łódzkiej (Wydział Chemii Spożywczej); był członkiem „Klubu Złoczowskiego”
BARANOWSKI MAKSYMILIAN WŁODZIMIERZ - (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1927 – 1933) – dyrygent chóru im. Szymanowskiego w Londynie, krytyk literacki i poeta („Sonety Syberyjskie”), był członkiem „Klubu Złoczowskiego”
BŁOŃSKI JÓZEF – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1901 – 1911) – polonista, major WP, naczelnik Państwowego Urzędu WP i PW w Warszawie, autor „Pamiętnika 1891-1939”;
BŁOŃSKI KAZIMIERZ – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1912 -1932) - sędzia w Kołomyi, zaginął na Wschodzie w 1942 r.;
BŁOŃSKI STANISŁAW – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1899 -1908 - prokurator Sądu Najwyższego w Warszawie, zaginął na Wschodzie w 1940 r.;
BOCIAN JÓZEF – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1889 – 1897) – biskup greckokatolicki, sufragan lwowski;
BODNAR ZYGMUNT TEOFIL, profesor Politechniki Wrocławskiej – wychowanek gimnazjum złoczowskiego 1922 -1926 - urodził się 25 lutego 1907 w Januszówce na Wołyniu. Jego pradziadek, dziadek i ojciec byli administratorami dóbr książąt Sanguszków (ojciec był administratorem dóbr księcia Romana Sanguszki w Sławucie, a od 1920 w majątku Sanguszków w Górnych Podhorcach).
Naukę pobierał w domu. W 1922 r. jako eksternista zdawał do trzeciej klasy gimnazjum w Złoczowie - uczniem gimnazjum złoczowskiego był w latach 1922 – 1926 i przez cztery lata, mieszkał w Złoczowie u swojego kuzyna, Zygmunta Grąziewicza,
Zygmunt Bodnar ukończył studia w 1932 r. dyplomem Magistra Wydziału Ogólnego Politechniki Lwowskiej w zakresie nauk fizycznych.
W latach 1933–1935 odbył praktykę w Państwowym VIII Gimnazjum im.
Kazimierza Wielkiego we Lwowie u prof. Michała Halaubrennera, a 1 VI 1935 zdał egzamin pedagogiczny na nauczyciela fizyki jako przedmiotu
głównego i matematyki, jako przedmiotu dodatkowego w szkołach średnich z językiem polskim.
Po 1939 r. pracował w dawnej fabryce Bujaka i jednocześnie, w latach 1939–41 był asystentem Lwowskiego Instytutu Politechnicznego, a w 1940–1941 r. wykładał optykę na Oddziale Geodezyjnym Wydziału Inżynierii.
Po zajęciu Lwowa przez Niemców od kwietnia 1942 r. do maja 1944 r.,
pracował na dawnej Politechnice Lwowskiej, przejętej przez armię niemiecką, gdzie odbywały się jedynie zawodowe kursy dokształcające.
Bodnar był tam pomocnikiem asystenta w Katedrze Fizyki. W tym
czasie, od grudnia 1942 r. do czerwca 1944r. zakłady Bujaka były zajęte przez Niemców i Bodnar był tam kierownikiem Działu Optycznego. Wykonał wtedy konstrukcję mikroskopu dwuocznego stereoskopowego, oraz opracował technologię jego justowania.
Po kolejnym zajęciu Lwowa przez władze radzieckie w roku 1944, zajął się uruchomieniem dawnej fabryki Bujaka, jako jej kierownik techniczny. Był nim od 1944 do 1946 roku. W tym okresie był też asystentem w Katedrze Fizyki na Politechnice Lwowskiej.
Ślub Zofią Marią Kossowską zawarł 29 września 1945 r. w kościele parafialnym Marii Magdaleny we Lwowie. Maria była sekretarką Rektora Politechniki Lwowskiej i nauczycielką gry na fortepianie.
W lipcu 1946 r. Bodnarowie transportem repatriacyjnym Politechniki Lwowskiej przybyli do Gliwic, gdzie przez dwa miesiące był pracownikiem tej Politechniki, a następnie wyjechał do Jeleniej Góry. /Bodnarowie według radzieckiego zaświadczenia przywieźli ze sobą fortepian i bibliotekę liczącą 1000 tomów/.
3 sierpnia 1946 r. Bodnar rozpoczął pracę w Państwowej Wytwórni Optycznej (Jeleniogórskich Zakładach Optycznych), 11 miesięcy po jej uruchomieniu.
Katedrę Fizyki Politechniki Wrocławskiej objął w 1953 po prof. Romanie Ingardenie.
W 1962 r. napisał pracę pt. „Autokolimacyjna metoda badania niejednorodności szkła optycznego”. Na jej podstawie uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych.
W 1972 r. Bodnar został profesorem zwyczajnym, a w 1977 r. przeszedł na emeryturę.
BRYCKI BRONISŁAW – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1895 -1903) - nauczyciel złoczowskiego gimnazjum w latach 1912-1923, potem ministerialny wizytator szkół;
BRZEZIŃSKI KAZIMIERZ (dziadek prof. Brzezińskiego) - urodził się 13 lipca 1866 r. w Żółkwi. Był synem Kazimierza i Zuzanny z domu Mayer, wyznania rzymskokatolickiego. W Żółkwi ukończył czteroklasową szkolę ludową. Do klas niższych gimnazjalnych uczęszczał w Złoczowie, a do gimnazjum wyższego we Lwowie. Po zdaniu matury podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Ukończył je w 1889 r. i powrócił do rodzinnego miasta Żółkwi. Zamieszkał u rodziców i podjął pierwszą pracę w magistracie, jako sekretarz, potem referent, a następnie oficjalista.
W latach 1894-1897 praktykował jako auskultant w C.K. Sądzie Powiatowym w Złoczowie. Wtedy poślubił Zofię Woroniecką – córkę Maksymiliana i Ernestyny z domu Kropaczek. Ślub młodej pary odbył się w 1894 roku w Żółkwi (lub Złoczowie). 21 lutego 1896 r. w Złoczowie urodził się ich pierwszy syn Tadeusz, (ojciec prof. Zbigniewa Brzezińskiego).
Kazimierz ojciec Tadeusza w roku 1898 otrzymał w złoczowskim sądzie awans na adiunkta, a następnie Wyższy Sąd Krajowy we Lwowie skierował go do C. K. Sądu Powiatowego w Radymnie. Tam niespełna siedmioletni Tadeusz podjął 1 września 1902 r. naukę w Czteroletniej Szkole Ludowej. 2 lutego 1905 r., urodził się drugi syn państwa Brzezińskich – Bogdan.
Z początkiem maja 1906 r. czterdziestoletni Kazimierz Brzeziński zmienił miejsce pracy i rozpoczął urzędowanie jako sekretarz w C. K. Sądzie Obwodowym w Przemyślu, gdzie z rodziną zamieszkał przy ul. Klasztornej 2, a po trzech latach przeprowadzili się do willi przy ul. Ochronek 5 (obecnie ul. Sienkiewicza), będącej własnością Wilhelma i Laury Przybylskich. W 1910 r. Kazimierz Brzeziński otrzymał godność radcy.
Kazimierz Brzeziński miał wszechstronne zainteresowania, m.in. uwielbiał muzykę poważną, był obdarzony wybitnym talentem malarskim.
Pracował też społecznie w miejscowych organizacjach, towarzystwach kulturalno-oświatowych i sportowych, a także piastował ważne stanowiska urzędowe w magistracie.
Od 1906 był członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
W 1909 r. został prezesem „Fredreum” w Przemyslu. Funkcje tą piastował do 28 listopada 1919 r. Był członkiem Honorowym. Zajmował się też krytyką teatralną, a swoje recenzje umieszczał w piśmie „Ziemia Przemyska” i podpisywał się akronimem „Kabe”.
Kazimierz Brzeziński przeżył 58 lat. Zmarł 17 lipca 1924 r.
BRZEZIŃSKI TADEUSZ - pierworodny syn Kazimierza urodził się 21 lutego 1896 w Złoczowie. Naukę rozpoczął 1 września 1902 w radymniańskiej czteroletniej szkole ludowej. W związku z przeniesieniem ojca do pracy w Przemyślu, tamże ukończył czwartą klasę w Szkole Ludowej im. Jana Kantego przy ul. Grunwaldzkiej. We wrześniu 1906 rozpoczął naukę w C. K.. Gimnazjum z polskim językiem wykładowym na przemyskim Zasaniu. W 1914 zdał maturę z wyróżnieniem. W latach 1914 –1918 studiował na uniwersytetach w Wiedniu i Lwowie. 12 grudnia 1918 ukończył Wydział Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego.
W latach 1918-1921, Tadeusz walczył jako ochotnik w szeregach Armii Polskiej (2 Pułk Strzelców Lwowskich), przeciwko wojskom ukraińskim, o Galicję Wschodnią. Brał udział w walkach o Lwów. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, w sierpniu 1920 r., uczestniczył w bitwie warszawskiej. Służbę wojskową zakończył z początkiem 1921 r. Bezpośrednio po wyjściu z wojska podjął pracę w Prokuraturze Generalnej RP w Warszawie, a pod koniec roku został zatrudniony w polskiej służbie dyplomatycznej. w Essen (1921–1922), Lille (1928–1931), Lipsku (1931–1935), Charkowie (1936–1937). W Lipsku, zaangażował się w pomoc Żydom uwięzionym przez nazistów, pomagając im w emigracji. Za te działania został wpisany do „Złotej Księgi” Keren Keyemeth w Izraelu, a w 1978 premier Izraela Menachem Begin podziękował mu w oficjalnym liście.
Ważny etap w jego karierze przypadł na lata 1928-1931, kiedy kierował pracą Konsulatu Generalnego w Lille (Francja). Następnie w latach 1931-1935 pełnił funkcję konsula w Lipsku, a w okresie od 1936 roku do 1937 roku pracował w Konsulacie RP w Charkowie na Ukrainie. Z początkiem października 1938 r. Tadeusz Brzeziński i żona Leonia z d. Roman. wraz z czterema synami: Adamem, Zbigniewem, Lechem i pasierbem Jerzym Żylińskim przybyli statkiem „Batorym” do Nowego Jorku. skąd pociągiem udali się do Montrealu. Tam 1 listopada objął urząd konsula generalnego w Kanadzie. Żona Leonia też była wykształcona -urodziła się w 1896 r. w Brzezinach, koło Łodzi i ukończyła Szkołę Nauk Politycznych i Konserwatorium Muzyczne w Warszawie)
W 1938 został skierowany na placówkę dyplomatyczną do Kanady, jako konsul generalny polskiej placówce w Montrealu. Po II wojnie światowej został w Kanadzie (obywatelstwo przyjął w 1951). Działał w Kongresie Polonii Kanadyjskiej, którego prezydentem był w latach 1952–1962. W 1956 zwołał zebranie Naczelnej Rady Kongresu, podczas którego uchwalono przeprowadzenie kampanii pod hasłem „Chleb dla Polski”. W ciągu kilku miesięcy zebrano 200 tys. dolarów i za pośrednictwem kardynała Stefana Wyszyńskiego przekazano głównie na lekarstwa i wsparcie szpitalnictwa. Dzięki zabiegom Brzezińskiego podjęto działania na rzecz rewindykacji wymagających konserwacji skarbów wawelskich, wywiezionych w pierwszych dniach wojny z Polski, które poprzez Rumunię, Francję, i Anglię dotarły do Kanady. Wśród nich był m.in. miecz koronacyjny królów Polski Szczerbiec. Działał również w Polskim Instytucie Naukowym w Kanadzie, organizując m.in. zjazd artystów, pisarzy i dziennikarzy, który odbył się w 1975 w Montrealu. Do emerytury pracował w Ministerstwie Kultury prowincji Quebec, pomagając w organizowaniu francuskojęzycznych ośrodków kultury w małych miastach. Zmarł 7 sierpnia 1990 w Montrealu.
Bogdan Brzeziński – drugi syn Kazimierza i Leonii ukończył studia polonistyczne, założył rodzinę, pracował w Polskim Radiu, współpracował z licznymi redakcjami prasowymi.
I wreszcie Zbigniew BrzezińskiI - syn Tadeusza i wnuk Kazimierza Brzezińskiego - amerykański politolog, był doradcą ds. bezpieczeństwa narodowego prezydenta Stanów Zjednoczonych Jimmy’ego Cartera. Ożeniony z rzeźbiarką Emilie Benes (ur. 1932 w Genewie), Amerykanką czeskiego pochodzenia, blisko spokrewnioną z prezydentem Czechosłowacji Edvardem Benesem. Mają troje dzieci: synowie Iana – analityk, politolog i Mark (ur. 1965) - prawnika, ambasadora USA w Szwecji, żonaty z Natalią Lopatniuk, oraz córka Mike (ur. 1967) – dziennikarka i prezenterka telewizyjna stacji telewizyjnych CBS,NBC Newes i MSNBC
/Mark Brzezinski jest doktorem nauk politycznych Uniwersytetu w Oksfordzie, spędził też w Polsce dwa lata jako stypendysta Fundacji Fulbrighta. Mówi biegle po polsku, jest autorem wielu publikacji dotyczących Polski, Rosji oraz regionu Europy Środkowo-Wschodniej/.
BUĆ WŁODZIMIERZ – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1029 – 1927) - profesor Politechniki Śląskiej;
BURSKI EUGENIUSZ – (uczeń gimnazjum złoczowskiego - matura 1903) - (ps. Borowy) – w czasie okupacji komendant Obwodu Złoczów „Czajka”, adiunkt Inspektoratu „Wład” (AK);
BUKOWSKI KAZIMIERZ - (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1902 - 1911) - literat, dziennikarz;
DOBROWOLSKI ADAM (1884 – 1912) – (uczeń gimnazjum złoczowskiego – matura 1903) – poeta i dziennikarz (tomik wierszy „Nastroje”), redagował tygodnik „Nowa Gazeta” i miesięcznik „Recenzja”;
DRĘGIEWICZ ROMAN, (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1902 - 1910) - dyrektor Bank Polskiego w Pińsku, zmarł w 1962 na Śląsku;
DRĘGIEWICZ STANISŁAW, (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1901 -1907) - adwokat, zginął w 1939 roku we Lwowie
DRĘGIEWICZ TADEUSZ – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1901 – 1908) – profesor i działacz społeczny w okresie międzywojennym;
GAŁECKI WŁADYSŁAW Józef – (uczeń gimnazjum złoczowskiegoi 1920 -1927) - doktor weterynarii, internowany w Starobielsku, walczył pod Monte Cassino, przez szereg lat pracował jako inspektor drobiarstwa niedaleko Los Angeles;
GAWENDA JERZY – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1927 – 1933) – profesor nauk politycznych na PUNO (Polski Uniwersytet na Obczyźnie). W latach 1979-1987 był rektorem PUNO, w latach 1958-1976 pracował w MSZ rządu londyńskiego w tym 6 lat jako wicepremier;
GLUZIŃSKI JÓZEF - (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1899 – 1908) - krytyk literacki;
GOLICZ JÓZEF - (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1896 – 1904) - pułkownik, lekarz zamordowany w czasie drugiej wojny światowej przez NKWD na zamku złoczowskim;
Dr med. Józef Golicz (pułkownik austriacki), pochodził z rodziny chłopskiej ze wsi Zarwanica (8 km. od Złoczowa) – Rodzina Goliczów mieszkała też na Folwarkach 3 km. od Złoczowa i w Jelechowicach 4 km. od Złoczowa.
GOLICZ WITOLD MARIA – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1930 - 1938)
Przedstawiany przez - fr.wikipedia.org/wiki/Vitold_de_Golish, jako hrabia Vitold Marie) - badacz i pisarz „urodził się w Polsce, przyjechał bardzo wcześnie do Francji, do ojczyzny swoich przodków, studiował architekturę w Ecole des Beaux-Arts w Paryżu. Następnie rozpoczął podróże. Pasjonat Azji. W 1950 roku zorganizował wyprawę do Indii, zwaną "Żółw". Jest to początek niezwykłej lojalności wobec kraju dwudziestu trzech wizyt, (prawie piętnaście lat jego życia), aby spotkać dziwne plemiona, w tym kobiety-żyrafy, a także słonie, zwiedzać świątynie i klasztory, to dla niego szansa istnienia w świecie Maharajas. Otrzymał tytuł Rajah, wyjątkowe wyróżnienie dla Europejczyka. W 1960 roku regularnie brał udział w programie telewizyjnym o Pierre Sabbagh odkrywców Magazine. Publikował opowiadania w Pari Match i wykładał wiedzę o świecie. W dorobku pozostawił kilkanaście książek, w większości z podróży do Indii”.
W rzeczywistości Witold Maria Golicz ur. się w Złoczowie – (uczeń gimnazjum złoczowskiego 1930 – 1938) – maturę zdał w 1938 r. i rozpoczął studia techniczne we Lwowie.
Kiedy w 1939 r. sowieci zajęli wschodnie tereny Polski, nastąpiły aresztowania mieszkańców Złoczowa. Dr. Golicza aresztowano 9 kwietnia 1940 i osadzono w więzieniu na zamku złoczowskim. Parę dni później, 13 kwietnia 1940 r. wywieziono do Kazachstanu braci Witolda: Leszka, Jerzego i Romana. Witold w tym czasie przebywał z matką we Lwowie. 15 czerwca 1940 r., w obawie przed aresztowaniem, uciekł do Generalnego Gubernatorstwa (części Polski okupowanej przez Niemców). Zamieszkał w Rabce. Dzięki znajomości języka niemieckiego dostał pracę w niemieckiej firmie budowlanej.
Po wybuch wojny niemiecko – sowieckiej w 1941 r., Witold zostaje powołany do „Organizacji Todt”, utworzonej w 1938 r. do budowała obiektów wojskowych. Pełnił tam funkcję technika mostowego i tłumacza. (list do znajomych z 10.IX.1941, adres Feldpost 01733 – arch. prywatne);
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz